Η ανία της ύπαρξης

Δεν ξέρω πόσες φορές έχω βρεθεί τον τελευταίο καιρό να βαριέμαι τη ζωή μου. Βασικά, είναι λίγο πιο παράξενο. Δεν είναι ακριβώς ότι βαριέμαι, γιατί υπάρχουν αρκετές στιγμές κάθε μέρα που δεν βαριέμαι. Είναι περισσότερο το ότι όλα μοιάζουν να μην έχουν και κάποιο νόημα. Κάνουμε έρευνα στο εργαστήριο. Ωραία, γιατί; Ποιον βοηθάμε; Κανέναν, πέρα από εμάς να βγάλουμε κάποια λεφτά. Αυτόν τον μύθο της συλλογικής συνεισφοράς στην κοινότητα που απλά λόγω της υπερεξειδίκευσης των δυτικών κοινωνιών δεν μπορεί ο μέσος εργαζόμενος να τη δει, δεν μπορώ να τον δεχθώ τις περισσότερες φορές. Όχι τόσο γιατί όντως δεν ισχύει. Πράγματι, σε αρκετά επαγγέλματα η συνεισφορά του καθενός είναι το όντι μικρή αλλά υπαρκτή. Σε ό,τι αφορά όμως εμάς είναι το ουχί μικρή αλλά ανύπαρκτη. Όχι γιατί είμαστε ένα μικρό εργαστήριο, αλλά γιατί, πώς να το κάνουμε, όσα κάνουμε στον τομέα μας απαξιώνονται γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Τόσο γρήγορα που μέχρι να καταλάβεις τι έκανες, δεν έχει σημασία γιατί κάποιος άλλος το έκανε καλύτερα. Έτσι κάπως, καταλήγουν πολλά μικρά «εγώ» να ερευνούν στο όνομα κάποιας επιστήμης κάτι καινοτόμο που η μόνη στιγμή που είναι καινοτόμο είναι η ίδια του η γέννηση - κι αυτό με πολλές αμφιβολίες.

Καθωσπρεπισμός ή χάος;

Μεγαλώνουμε οι άνθρωποι και, συνήθως, μεγαλώνουμε γρήγορα - τουλάχιστον σε ό,τι έχει να κάνε με την εσωτερική αντίληψη του χρόνου του καθενός. Καθώς μεγαλώνουμε, μάλιστα, όπως κανείς έχιε ίσως αντιληφθεί από την εμπειρία του, σπάνια μένουμε απαράλλαχτοι. Το αντίθετο. Αλλάζουμε άρδην και πολύ, απλώς όχι απότομα. Γιατί, μπορεί η ζωή να περνά γρήγορα, αλλά, αν σταθούμε τυχεροί, είναι αρκετά μεγάλη. Από μικρά πλάσματα, σιγά-σιγά μιλάμε, εκφραζόμαστε, σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, αλληλεπιδρούμε, μαθαίνουμε...

Ένα κινούμενο κομμάτι ιστορίας

Τα απογεύματα συχνά βρίσκομαι στον χώρο ενός φροντιστηρίου, διατελώντας χρέη γραμματέως - ή αυτό που λέμε «παιδί για όλες τις δουλειές». Ο χώρος έχει μία μεγάλη τζαμαρία στην είσοδό του, τόσο μεγάλη που ίσως περισσότερο θα ταίριαζε σε ένα εμπορικό κατάστημα παρά σε ένα φροντιστήριο. Όπως και να έχει, αυτή η μεγάλη τζαμαρία αποτελεί το φυσικό και συναισθηματικό όριο του φροντιστηρίου με τον έξω κόσμο. Ως σύνορο ανάμεσα σε δύο κόσμους, πολλοί δελεάζονται να το ακουμπήσουν και, λόγω της ευαίσθητης γυάλινης φύσης του, άθελά τους να το λερώσουν. Έτσι, αυτό το μικρό γυάλινο σύνορο χρειάζεται τη συντήρησή του.

Με αφορφμή έναν νεκρό

Τον θάνατο του Madclip, λίγο πολύ τον ακούσαμε με κάποιον τρόπο. Ακόμα κι αν δεν τον γνωρίζαμε, σίγουρα θα είδαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή στην τηλεόραση ή, έστω, θα ακούσαμε στο ραδιόφωνο, διάφορα σχετικά μ' αυτόν. Μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό, συχνά έβλεπε κανείς την αμηχανία που μπορεί να επιφέρει ένας θάνατος, ακόμα κι ενός ανθρώπου με τον οποίο μπορεί να μην έχει κανείς κάποια σχέση - διότι, πόσο πιθανό είναι να ακούει, για παράδειγμα, ένας συνταξιούχος τραπ; Ωστόσο, σίγουρα δεν εμπίπτουν όλα όσα έχουν ειπωθεί για τον θάνατο του Madclip - αλλά και για τον ίδιο - στην κατηγορία των αμήχανων αντιδράσεων.

Στρατευμένη τέχνη

Κάπου μέσα στο καλοκαίρι, δε θυμάμαι πότε ακριβώς, βρέθηκα να παρακολουθώ σε μία στενή πλην όμως συμπαθητική αυλή ενός νεοκλασσικού κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας μία ερασιτεχνική θεατρική παράσταση. Γενικά μου αρέσει το θέατρο και παρακολουθώ συχνά και ερασιτεχνικό θέατρο - άλλωστε, η Αθήνα είναι μία από τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες με τις περισσότερες ερασιτεχνικές σκηνές. Η εν λόγω παράσταση που παρακολουθήσαμε αποτελούνταν από διάφορα μικρά σκετς τα οποία ήταν βασισμένα σε ποιήματα και πεζά που αφορούσαν τον κορωνοϊό και την περίοδο των δύο καραντίνων - ειδικά, δε, τη δεύτερη.

Φωνάζουν όσοι δεν ακούμε

 Πρόσφατα, με αφορμή τον θάνατο του γνωστού καλλιτέχνη Mad Clip, μου έστειλε ένας φίλος ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε στον ηλεκτρονικό τύπο. Η αλήθεια είναι ότι το άρθρο μου φάνηκε κακογραμμένο - ορθογραφικά και συντακτικά λάθη, αδόμητος λόγος και άλλα πολλά. Αλλά αυτά δεν μπορούν να κάνουν από μόνα τους ένα άρθρο κακό - απλά κακογραμμένο. Αλλά το εν λόγω άρθρο είναι κακό, με κάθε σχεδόν έννοια, γιατί εκφράζει μία άποψη εξ ορισμού άσχημη - ίσως άσχημη μέσα στην αφέλειά της κι όχι κακοπροαίρετα, ωστόσο.

Προς Αρίστους

Τις τελευταίες μέρες, που ανακοινώθηκαν και οι βάσεις εισαγωγής των διαφόρων τμημάτων της χώρας, έχει επικρατήσει, δικαίως, ένας χαμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης - και όχι μόνο, αλλά εκεί παρατηρείται πιο έντονα, ίσως. Από τη μία, το Υπουργείο Παιδείας και ειδικά η υπουργός κ. Νίκη Κεραμέως δέχεται δριμύτατη κριτική για την εφαρμογή της περιβόητης Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής (ΕΒΕ), από την άλλη αρκετοί εστιάζουν στο πώς τα παραπάνω ήταν αναγκαίο κακό για να αναβαθμιστεί η παιδεία στη χώρα μας.

Μπούρδες.