Αμφισβήτηση και Απαξίωση

«Το κλειδί στην αναζήτηση της γνώσης είναι η διαρκής αμφισβήτηση». Αμέτρητες φορές συναντάμε αυτήν τη φράση μπροστά μας και - όπως άλλωστε είναι και λογικό, για μία δυτική κοινωνία, γαλουχημένη με τις αρχές του Διαφωτισμού - δύσκολα διαφωνούμε μαζί της. Την υπακούμε με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια· δεν αποτολμάμε να την αμφισβητήσουμε, όπως η ίδια επιτάσσει. Μήπως λοιπόν, όταν τα πάντα απαιτείται να τεθούν υπό αμφισβήτηση, είναι πρώτη η ίδια η αρχή της αμφισβήτησης που πρέπει να μπει στο μικροσκόπιο;

Μια φορά κι έναν καιρό στο Παρίσι...

Ήταν σαν σήμερα, απλά Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου του 2015 όταν στο Παρίσι ξέσπασε ένας θυμός, μία άδικη οργή που συσσωρευόταν για πολλά χρόνια. Όταν κάποιοι αποφάσισαν, όπως η Άτροπος μόνο μπορεί, να κόψουν το νήμα της ζωής ανθρώπων που δεν τα είχαν υπολογίσει έτσι όπως ήρθαν, ανθρώπων που ουδέποτε και ουδεμία σχέση είχαν - πόσο μάλλον ήθελαν να έχουν - μαζί τους. Και ήταν την επομένη που οι φουρνάρηδες μας ξυπνήσανε και μας είπανε ότι ο εχθρός είναι πια προ των πυλών.

Κίνηση σε πολλές διαστάσεις

Δακτυλογραφόντας ένα μικρό κείμενο νωρίς σήμερα το απόγευμα ένιωσα από τα τρίσβαθα της ψυχής μου μία ατέλειωτη υπαρξιακή ανία, μία πλήξη, μία καταβύθιση στην ρουτίνα και μία μεγάλη σειρά από τέτοια ζοφερά συναισθήματα, πράγμα που με έκανε να αφήσω για λίγο το πληκτρολόγιο και να σκεφτώ τί μπορεί να τα προξένησε, μιας και ακριβώς εκείνη τη στιγμή δεν έβλεπα κάποιον προφανή λόγο να οδηγεί σε αυτά. Μετά από λίγη σκέψη - προϊόν στιγμιαίας έμπνευσης - κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό που μπορεί τελικά να φταίει είναι η ανάγκη «κίνησης» σε μία ακόμα διάσταση.

Η φιλοσοφική λίθος του σύγχρονου κόσμου...

Η φιλοσοφική λίθος (lapis philosophorum) θεωρείτο κατά τον Μεσαίωνα (και να δοθεί έμφαση στην ιστορική αυτή περίοδο) πως ήταν μία αλχημική ουσία η οποία μπορούσε να παρατείνει την ζωή κάποιου. Επίσης λεγόταν ότι όταν ερχόταν σε επαφή με οποιοδήποτε από τα μη πολύτιμα μέταλλα το μετέτρεπε σε χρυσό και ήταν σίγουρα ένας από τους στόχους που κάθε αλχημιστής που σεβόταν τον εαυτό του ήθελε να επιτύχει κατά την διάρκεια της ζωής του.

Δώδεκα ή Εικοσιοκτώ; Τρεις ή Εικοσιπέντε;

Δώδεκα ή Εικοσιοκτώ; Τρεις ή Εικοσιπέντε; (εφιστώ την προσοχή σας στα κεφαλαία γράμματα); Τί από τα δύο είναι προτιμότερο και τί ταιριάζει καλύτερα στην εθνική ιδιοσυγκρασία μας; Με αφορμή την σημερινή εθνική μας επέτειο ίσως ήρθε σιγά-σιγά η ώρα, κλείνοντας εβδομήντα έξι χρόνια από το Έπος του '40 και πλησιάζοντας τους δύο αιώνες ύπαρξης ως ανεξάρτητο κράτος, να αναλογιστούμε τι είναι αυτό που τις κατέστησε τις δύο μόνες εθνικές μας επετείους;

Ερωτικά Επιγράμματα

Μία ωραία και ήσυχη Κυριακή σήμερα -εντάξει, έχει λίγη παραπάνω "κουφόβραση", αλλά τι να κάνουμε τώρα - και οι ωραίες μέρες ενδείκνυνται για ωραία συναισθήματα. Ένα από αυτά τα ωραία συναισθήματα είναι και ο έρωτας· ο έρωτας σε όλες τις εκφάνσεις του.

Ρωμαίοι - Ρωμιοί: Σημειώσατε "Χ"!

"Σας εξουθένωσε η σπιτική ζωή, η καλοπέραση σας έκανε μαλθακούς και σας είναι αρκετή μόνο η σκιά του μεγάλου ονόματος (magni nominis umbra contenti solummodo). Μπροστά σας, ακόμη και οι αντάρτες Μιλανέζοι, παρά την προδοσία τους, είναι πιο ζωντανοί και έτοιμοι να δώσουν μάχες."

Bibliothecula mylopotamiana, Codex Siculus - ΣΤ'